16 november 2017

Nationalisme

Op de NL televisie zag ik onlangs een uitzending waarin een scene voorkwam van een groep mensen die het Wilhelmus zongen.
Daarbij viel mij op dat minsten een derde van deze vaderlanders tijdens niet allen gingen staan, maar ook hun rechterhand op het hart hadden geplaatst.
Ik behoor nog tot de generatie die op de lagere school het Wilhelmus moesten leren. Tijdens die lagere schooltijd werden wij geacht op het marktplein een aubade te brengen aan de commissaris van de koningin en daarbij ontbrak het Wilhelmus niet.  Ik heb de tekst dus geleerd maar die is mij niet beklijfd.; behalve flarden  tekst kan ik het niet vlotjes meezingen.
Geeft niet, want ik kan mij geen enkele gelegenheid herinneren waarbij ik het volkslied mee had moeten zingen.
Het gaat mij dus om die nieuwe malle Amerikaanse gewoonte om met de hand op het hart mee te blèren.
Wat is dat voor nieuwigheid.
Heb ik iets gemist?
Is mijn vaderland de weg kwijt?
Op voorspraak van een christelijk partijtje (neen, deze keer niet de LPF) staat er nu een Nederlandse vlag in de tweede kamer.
Is mijn vaderland de weg kwijt?
Ter vergroting van het nationale gevoel moet het Wilhelmus onderwezen en geleerd worden op school.
Is mijn vaderland de weg kwijt?
Dus laten we meteen de rest invoeren: 's morgen een gebed voor de staat.
In elke schoolklas de nationale driekleur.
Niet meer vlaggen op een nationale feestdag, nee, op elke dag en wel door iedereen.
Neem daar nog bij dat er een soort van (vrijwillige) sociale dienstplicht komt en het is een rijtje geworden waarvan ik denk: het gaat om meer nationalisme.
En meer nationalisme heeft nooit tot iets goeds geleid!

13 november 2017

Pijntje

Het steekt allemaal niet meer zo in elkaar als het zou moeten.
De scanner onthulde mij de waarheid dat de oude dag zich met gebreken openbaart.
Evengoed heb ik tot nu toe zonder het syndroom van PHPD (pijntje hier, pijntje daar) kunnen leven.
Nu ben ik echter een halte gepasseerd die mij vertelt dat ik iets zuiniger op mijn eigen machientje moet zijn.
Hoewel ik mij de pijn van de eerste dagen niet meer voor de geest kan halen ben ik nog steeds niet zonder een zeurende rug.
Niet echt pijnlijk met een grote P, maar voldoende om mij langdurig uit de slaap te houden.
De beste medicijn is de gedachte: Alles gaat voorbij!

30 oktober 2017

Gevloerd

Plat lig ik op de vloer.
Een tegelvloer is mijn bed.
Tien dagen, tien nachten.
Mijn uitzicht is een plafond.
Het is mijn projectiescherm.
Hersenspinsels worden er, aangemoedigd door morfine, op verbeeld.
Het begon op 21 oktober.
Een vage pijn onderin mijn rug.
Pijn verandert in een gevoel dat zich niet meer laat verwoorden.
Op maandagmorgen bracht een ambulance mij naar het ziekenhuis in Narbonne.
Hoeveel pijn heeft u op de schaal van 1 tot 10?
Maak er maar elf van!
Thuis weer plat.
Niets zo fijn als plat op mijn rug.
Op tegels.
Veel pillen doen veel.
Pillen maken mij beter.
Nu weet ik al niet meer hoe erg het een paar dagen geleden was.
Morgen zal het dus beter zijn.
Later lig ik weer op een bed en vergeet ik hoe dit was.
De pijn zal ik wel vergeten,
Maar ik hoop dat ik mijn visioenen op het plafond zal blijven zien.

7 oktober 2017

Bosbrand

Vanaf mei tot heden is het zomer.
Elke dag dus warm en droog.
Ook vandaag is het weer 27°C.
Rond twaalf uur hoorden we brand, brand roepen.
Mevr. L. belde direct de gemeente en brandweer.
En toen begon de show op gang te komen!
Ondertussen kon ik beginnen met mijn nieuwe fototoestel uit te proberen.

Overigens inmiddels gehoord dat het vuur niet door een bbq, maar door het gebruik van een bosmaaier werd veroorzaakt. De brandweerman bleek minder geblesseerd dan de dorpskoerier vermeldde, hij mocht de volgende dag al naar huis.
Weer een les: nieuws moet altijd een paar dagen rijpen!

14 augustus 2017

Onbegrijpelijk


Er zijn van die dingen die ik zie en niet wil zien.
Er zijn van die dingen die ik niet wil zien en niet begrijp.
Er zijn van die dingen die ik niet begrijp . . . .
En waarvoor ik geen oplossing kan bedenken . . .

11 augustus 2017

Komkommertijd

Het is komkommertijd in Nederland.
Geen ramp te melden of het moet gaan over het gerommel in de wereld die ei heet.
Met enige verbazing vernam ik uit Nederlandse nieuwsbronnen dat het niet zoveel uitmaakt of er een beetje gif in sommige eieren zitten. Daarbij heeft elk ei een nummer zodat de consument zelf zijn keuze kan maken tussen een giftig of een schoon eitje.
In een ei hoort toch geen enkel spoor van gif te zitten?
Dus ook niet een beetje?
Ik voorspel dat de eiermarkt voor jaren uit balans zal zijn.
Vertrouwen komt te voet en gaat te paard. Wel is het paard inmiddels al achter de horizon en ik zie hem zo gauw niet terugkeren.
Komkommertijd zal ook wel de oorzaak zijn dat er ineens een oud wetsartikel (Art 314 W.vS.) in het zonnetje wordt gezet: bramen plukken kan je een flinke boete opleveren.
Ooit bespoot de gemeente Arnhem bramenstruiken met Roundup, nota bene in de oogsttijd van bramen. Mijn buurman, landschapsconsulent bij Staatsbosbeheer, nam op hoge poten contact op met de gemeente en de volgende dag was het afgelopen met het gifspuiterij en kon de hele buurt weer voort met de pluk van bramen.
Datzelfde Staatsbosbeheer loopt nu een beetje moeilijk te doen over het plukken.
Wie is er nou gek aan geworden?
Inmiddels ben ik dicht bij de 10kg geoogste bramen.
De voorraad bramengelei (met steranijs), bramenjam en- sap vormen inmiddels een flinke voorraad voor de komende winter.
Vergeet ik het belangrijkste: bramenlikeur.
In oktober mag ik proeven . . . 'kan niet wachten!